donderdag 4 oktober 2012

In een opwelling van inspiratie


Ik wil tekenen
Tekenen wat ontzichtbaar is
Een gedachte verliezen
waar het dan blijft
waar het wacht om terug herinnert te worden
of zich net krampachtig vestopt
omdat het zo beschaamd is over zijn inhoud
Ik wil voelen
voelen wat ontastbaar is
De pijn van een gebroken hart
de warmte van een volmaakte stilte op een volmaakt moment
de schrammen in een gekwelde ziel
Voor detective spelen en een moment van gelukzaligheid opsporen
het op heterdaad betrappen
en voor eewig opsluiten
Want ik beken te leven zonder geduld
Ik zou wel zoveel willen
Maar kan bij zoveel niet bij
Ik ken niet genoeg woorden
ben geen baas over mijn emoties
ben blind voor vele sgnalen
Ben doof voor de mooiste klanken
Eigenlijk ken ik veel woorden
maar voor het leven kom ik altijd dat ene woord te kort.




Geen opmerkingen: